Η 6η του 6ου του 66

Τα παιδιά της έκτης, του 6ου, του 1966     Τυχαία είναι τα εξάρια;

 Δεν γνωρίζω τι ακριβώς διεργασίες κάνει ο νους, δεν είμαι ειδικός.

Ο δικός μου νους, έχω καταλάβει ότι μόλις βρει λίγη «λάσκα» τα παίρνει στο κρανίο! Ανασύρει μνήμες που διαφορετικά θεωρούσα πως έχουν διαγραφεί από το πίνακα διευθύνσεων (παρμένο από τους υπολογιστές είναι αυτό).

Μόλις δηλαδή οριζοντιωθώ, αδειάζει το μυαλό μου, και πριν κοιμηθώ, θυμάμαι πράγματα και γεγονότα απίθανα, ας πούμε από την ηλικία των 4-5 ετών.

Το ίδιο γίνεται και αν ξυπνήσω τα ξημερώματα.

Να για παράδειγμα, τα ονόματα των συμμαθητών μου της έκτης (εξατάξιο είχαμε τότε) του 1965-66.

Αυτό ήταν σχετικά εύκολο project.

Κάποια ονόματα τελικά δεν τα βρήκα στη…βάση δεδομένων, να όμως ποια σίγουρα θυμήθηκα.

Τα μικρά ονόματα αναφέρω μόνο.

Εγώ λοιπόν, ήμουν και είμαι ο Γιάννης Γλυνός, δίπλα μου, καθόταν ο φίλος Ιωσήφ (ο ερασιτέχνης τότε LG)

Φιλίες είχα και με: το Σπύρο το Στέφανο Πάσχο, το Γιάννη που καθόταν δίπλα μου, έναν άλλο Γιάννη που έπαιζε καλή κιθάρα και ήταν πάντα ευδιάθετος, το Τάκη. Άλλοι συμμαθητές ήταν: ο Λάκης (αθλητής), ένας απίθανος τύπος με απίστευτη μπάσα φωνή που δεν θυμάμαι το κικρό του όνομα, ο Θωδορής, ο Σπύρος, (φοβερό πειραχτήρι), ο Κώστας, κι άλλος Κώστας (ψηλός και τρομερά αδύνατος), ο Μάριος (καταπληκτικός σκιτσογράφος), Αρης, (πάντα σοβαρός, έγινε συγγραφέας και δημοσιογράφος), ο Σπύρος (ξιφομάχος), ο Νίκος, ο Σωκράτης, ο Γιώργος, ακόμη ένας Γιώργος που συχνά τον βλέπω και στη γειτονιά ακόμη τώρα (2017).  Πρέπει να ήταν ακόμη μερικοί, αλλά τέρμα, δεν τους θυμάμαι. Μετά την αποφοίτηση, βρέθηκα με κάποιους από αυτούς.

Όλοι μεγαλώσαμε, κάτι χρήσιμο, ή άχρηστο γίναμε. Ανάλογα με το πως το βλέπει ο καθένας…

Θυμάμαι όμως, πως ζήσαμε σε ένα «σχολείο» που μας έσπασε το ηθικό με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ειρωνειών, απίστευτα σφιχτής και αποκαρδιωτικής βαθμολογίας, πλήρους απαξίωσης της έρευνας για κάθε τι πέρα από το μάθημα του βιβλίου του οργανισμού. Ήταν ένας προθάλαμος ολοκληρωτισμού, ταπείνωσης, φόβου, αμάθειας. Για παράδειγμα, στην έκθεση που ποτέ δεν διδαχτήκαμε πώς να γράφουμε, μας βαθμολογούσαν άγρια, λες και ήμαστε φτασμένοι λογοτέχνες! Στα μαθηματικά; Φρίκη! Καμιά υποστήριξη, απλά, μόνο ότι έγραφε το βιβλίο.

Ιστορία που είναι και εύκολη; Καλά, πλάκα κάνουμε; Ποια ιστορία να μάθουμε; από ποιόν; Ποιος να μας διδάξει; Και η καθαρεύουσα; Καθαρεύουσα!

Άντε τώρα να πας στο μπακάλικο της γειτονιάς και να ζητήσεις: « δυο δραχμάς σαρδίνες, μια αρίγγη, και ημίσεια οκά βακαλάο»!

Ο Σπυράκος, ο φίλος μου, θυμάμαι, πήρε βαθμό 4 επειδή είπε πως τα προϊόντα της βορείου θαλάσσης ήταν: «σαρδέλες, ρέγγες, και μπακαλιάρος»! Στη συνέχεια ο «καθηγητής» ερώτησε εμένα γιατί μας είχε πάρει μπάλα και τους δυο από το κατάλογο.

Και φυσικά εγώ με ύφος θριάμβου απάντησα:

-σαρδίνες, αρίγη, βακαλάος, κύριε καθηγητά που τρέφοντυαι κυρίως με πλαγκτόν. Έλαβα ένα μπράβο, ένα βαθμό για γέλια! 13! και ένα καθήστε κύριοι.

Αρχαία Ελληνικά; Ευτυχώς είχα άριστες βάσεις από το 5ο γυμνάσιο. Εκεί είχαμε πολύ καλούς καθηγητές, στη 4η τάξη, ήμουν μαθητής του 17.

Με το ζόρι κατάφερα να βγάλω 12 Μ.Ο. στη 5η, και 13 Μ.Ο στη 6η, στο 6ο του 66.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα είχα εφιάλτες και απωθημένα, μέχρι που απολύθηκα από την Ε.Α το 1973.

Σήμερα αδιαφορώ πλήρως για το αποτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα του 60-70. Αλλά όταν καμιά φορά ακούω στο δρόμο κανένα να λέει πως: «αυτός ο λαός είναι για κλάματα», γίνομαι θηρίο γιατί είναι θέμα καθαρά εκπαίδευσης και ανθρωπιάς να αναδείξει ο καθένας τα καλά στοιχεία που έχει μέσα του, κι όχι να τα ξεχάσει, να τα καταπνίξει και να μισήσει το κράτος και μόρφωση.

Αυτό είναι το καθήκον του δάσκαλου και του καθηγητή, να ετοιμάσει δηλαδή την επόμενη άξια γενιά, κι όχι δειλούς και υποταγμένους χαζούς πολίτες!. Πολεμάς για ότι ποιο καλό, με ότι «υλικό» σου έχει δοθεί, για να αφήσεις τον κόσμο λίγο ποιο καλό από ότι τον βρήκες. Με ειρωνείες, κακίες και ελεηνούς βαθμούς αυτό δεν γίνεται. Και αν κάποιος έχει άλλη άποψη, εγώ ερωτώ, γιατί σε αυτή την ηλικία συμφωνώ με το Νιόνιο που λέει: -είμαι δεκαοχτάρης, σας γ… τα λύκεια;

Ο καθένας μας όμως βρήκε το δρόμο του, κι ας μη στάθηκε ένας άνθρωπος-καθηγητής φίλος και σύμβουλος  στη 5η και την 6η τάξη του 6ου για όσα μας περίμεναν.

Φαντάζομαι πως λίγο πολύ όλα αυτά τα παιδιά, παππούδες σήμερα, μετράνε τις δόσεις της εφορίας. Εύχομαι να επιζήσουν μέχρι τα βαθειά γεράματα για να δουν τα μνημόνια να πέφτουν και να σβήνουν, σαν τα κεράκια της ανάστασης. Να δουν την αναγέννηση του δικού μας έθνους που παρά το εχθρικό κράτος και τους άσπονδους «φίλους» καταφέρνει να επιβιώνει χάρη στο πατριωτισμό του λαού και όχι των μεγάλων ονομάτων της πολιτικής και του πλούτου.

Η 6η τάξη, του 6ου γυμνασίου,  του 66, ήταν ένα τυπικό δείγμα μιας μικρής-περιεκτικής Ελληνικής κοινωνίας, που παρά τις μισητές και ολοκληρωτικές μεθόδους εκπαίδευσης, κατάφερε να βγάλει σκεπτόμενα άτομα. Γιατί τελικά, το ποιο μεγάλο σχολειό είναι η ζωή. Οι δημόσιοι στραγγαλιστές δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν το έργο τους.

Ένα μόνο όνομα καθηγητή θυμάμαι πως ήταν θησαυρός ιστορικής γνώσης και αγαπούσε το μάθημά του όπως και τους μαθητές του. Το ατύχημα ήταν για εμάς ότι τον είχαμε μόνο για λίγους μήνες. Μετά και πάλι πλήξη και αδιαφορία για όλα. Μίσος, και έχθρα! Να μη ξυπνήσουμε κυρίως.

Μα εμείς πήγαμε για να μάθουμε, να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σωστά, ελεύθερα, να αγαπήσουμε το βιβλίο και τη γνώση, όχι για να νοιώσουμε άβουλοι και ανόητοι.

Εδώ και μερικά χρόνια, έχω μιαν απορία. Όλοι αυτοί οι  καλοί «καθηγητές» που στιγμάτισαν τη ζωή μας με την απαράδεκτη διδασκαλία, την άστοχη κρίση τους και τους βαθμούς της φρίκης, τα βράδια κοιμόντουσαν;

Τη πρώτη φορά, σκότωσαν την ελπίδα μου το 65-66, τη δεύτερη τώρα, με τα μνημόνια.

Αλλά σαν το στρατηγό Γεώργιο Καραϊσκάκη και εγώ, άμα ζήσω, θα τους δείξω….

Από αντίδραση σε αυτό το μπάχαλο, σε κάθε ευκαιρία δίδαξα στους πλησίον μου όλα όσα μόνος μου έμαθα για τη φωτογραφία, τη μουσική, το σινεμά, τη λογοτεχνία, την ιστορία (αγαπημένο μου μάθημα). Αλήθεια, γιατί ως μαθητής μίσησα τόσο πολύ το Α. Παπαδιαμάντη, κι ως ελεύθερος άνθρωπος τον λάτρεψα; Έχει κάποιος καθηγητής απάντηση;

Ξαίρω θα πείτε η ηλικία….

Μήπως ήταν τυχαίο που το 6ο ήταν δίπλα στις φυλακές του Βαριώτη; Λέω, μήπως;

Να είστε καλά «παιδιά» της 6ης τάξης του 66, του 6ου γυμνάσιου, όπου κι αν είσαστε. Χαιρετισμούς να δώσετε σε όσους βλέπετε ή έχετε επαφή.

Δώστε τους και αυτό το blog, γιατί η ζωή είναι όμορφη, αρχίζει μετά το δημόσιο σχολείο και δεν σταματάει στο τοίχο (The Wall).

Καθηγητές, αφήστε τα παιδιά ήσυχα! Μάθετέ τους μόνο πώς να μαθαίνουν μόνα τους, αυτό αρκεί.

Γιάννης Γλυνός

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s