Sifnos 2015

1971, 2015
Άλλαξε όψη μόνο το δάπεδο, η πεζούλα στη Σίφνο
παραμένει ίδια!

IMG_0755-sm

Λίγους μήνες πριν παρουσιαστώ το 1971, κατά τις 5 το απόγευμα, ξεκινούσαμε με τα κουπιά τη βάρκα από το λιμανάκι του Φάρου.
Πηγαίναμε κάτω από το Σταυρό, ανοιγόμαστε λίγο προς το βοριά, προς το Κάστρο δηλαδή, προς ακρωτήριο Νάπο μεριά, ρίχναμε το πρώτο δίχτυ.
Πάντα σκεφτόμαστε πως θάλασσα είναι, Αιγαίο είναι, καλοκαίρι είναι, μερτέμια έχει.
Πάντα ο παππούς που δική του ήταν η βάρκα, μας έλεγε να αγαπάμε μα και να φοβόμαστε, να τη σεβόμαστε τη θάλασσα. Στη Σίφνο, ο αέρας, τα 5-6 μποφόρ τα πιάνει έτσι, για να κάνει κέφι του.
Πάντα με τα κουπιά, γυρνούσαμε κάτω από το Σταυρό και πολύ κοντά στα βράχια.
Είχε και έχει ακόμη μια ξέρα και λίγο ποιο κει ένα μυστήριο σε σχήμα και εμφάνιση βράχο. Κάτι σαν ξωτικό!
Δέναμε εκεί στο βράχο του μυστηρίου την άκρη (την αρχή) και αφήναμε να πέσει γλυκά το δεύτερο δίχτυ. Ανοιγόμαστε πάντα κωπηλατώντας προς το πέλαγος και αφήναμε το φλασκί από κολοκύθα στην άκρη για να το μαζέψουμε ανάποδα. Το «πονηρό» μας σχέδιο ήταν όποιο ψάρι περάσει για να απαγκιάσει στο Φάρο, ή τη Φασολού, να καταλήξει στο πιάτο της επόμενης ημέρας.
Στην αρχή τα κουπιά πήγαν να κάνουν φούσκες στα χέρια, όμως ο παππούς μου έδειξε τα κόλπα του κι όλα πήγαν καλά. Τα χέρια μου σκλήρυναν γρήγορα, έμαθα και να μη κουράζομαι περισσότερο από όσο ήταν εντελώς απαραίτητο. Στα δύσκολα, ο παππούς έπαιρνε τα κουπιά πάντα. Η αλήθεια είναι πως τραβούσε κουπί με τέτοια άνεση για την ηλικία του που με νευρίαζε.
Το ίδιο κάναμε για ακόμη δυο δίχτυα που τα ρίχναμε στη Χρυσοπηγή, στη μέσα προστατευμένη πλευρά. Αρχίζαμε από ένα μικρό μόλο και ανοιγόμαστε προς το Σταυρό στα μέσα δηλαδή του έμπα του Φάρου.
Το τέταρτο δίχτυ το ρίχναμε λίγο ποιο μέσα προς τη παραλία, 50 μέτρα μετά το σχισμένο βράχο. Κατά τη παράδοση σχίστηκε ο βράχος και σώθηκαν οι μοναχές και το μοναστήρι από τους πειρατές!
Η ώρα τώρα είχε πάει σχεδόν 7. Έπρεπε κάπου να κάτσουμε να σβήσει ο ήλιος, να νυχτώσει, να βγει το πρώτο άστρο πάνω από τη Χρυσοπηγή για να ξεκινήσουμε ανάποδα να μάσουμε τα δίχτυα με τα δώρα της θάλασσας του Αιγαίου πελάου.
Πάντα είχαμε και ένα μάλλινο μαζί και όπως ήταν φυσικό τη πρώτη φορά γκρινιάξαμε στο παππού εγώ και η αδελφή μου. Ήταν καλοκαίρι, Αύγουστος, έσκαγε ο τζίτζικας, τι το θέλαμε το μάλλινο στις 5 το απόγευμα;
Το βράδυ όμως μετά τις 9 που γυρνούσαμε στο Φάρο, ούτε κουπιά, ούτε ο κόπος, ούτε το ζόρι αρκούσαν για να ζεσταθούμε δίχως το μάλλινο.
Αναρωτιόμαστε τότε γιατί ο παππούς ήταν τόσο ήρεμος, δεν καταλαβαίναμε την αίσθηση του χρόνου όταν τραβάς κουπί, βλέπαμε το αποτέλεσμα να σωρεύεται και μόνο όταν βγαίναμε από τη βάρκα με τα φορτωμένα δίχτυα κοιτούσαμε πάλι το ρολόι που το αφήναμε στο σπίτι. Μάθαμε να μετράμε το χρόνο από το φως και το στομάχι μας. Να μην έχουμε ανάγκη τη μηχανή του χρόνου.
Ο παππούς ήταν λιγομίλητος, εμείς (22 εγώ και 16 ετών η αδελφή μου, παιδιά της πόλης) δεν εκτιμούσαμε τη σιωπή. Όταν κωπηλατούσα βράδυ, δίχως φεγγάρι, με πήγαινε πολύ κοντά στα βράχια, τόσο που ζήτημα να απείχε το κουπί μισό μέτρο, έτσι έμαθα να ακούω τη διαφορά του ήχου του νερού, να αισθάνομαι τη βοήθεια του βράχου στο κουπί, να μη πηγαίνει χαμένη ούτε ένα δράμι δύναμη στο νερό και το αντιγύρισμα. Έτσι η βάρκα κέρδιζε δρόμο και ο κόπος λιγόστευε αρκετά, δεν λέω. Το μάτι έμαθε να γνωρίζει σκιές και όγκους.
Μετά από το ρίξιμο των διχτυών στη θάλασσα, καθόμαστε στη πεζούλα στη Χρυσοπηγή και μας έλεγε ιστορίες ο παππούς, χαζεύαμε τα πλεούμενα όταν λάχαινε να περνάνε από τα μέρη εκείνα, θαυμάζαμε τα πανιά και τα κύματα, ρίχναμε και καμιά καθετή.
Πέρασαν τα χρόνια, ο παππούς «έλιωσε» στο Χρυσόστομο.
Η αδελφή μου, έφυγε πρόσφατα, μας το είχε ζητήσει, και έγινε στάχτη. Η στάχτη της σκορπίστηκε στο πέλαγο, σε αυτό το σημείο που βλέπαμε υπομονετικά το φως να χάνεται, να ενώνει η θάλασσα με τον ουρανό σαν σουρούπωνε. Όλα έγιναν κατά τη θέλησή της και επ’ αυτού δεν δέχομαι σχόλια καθώς δεν είναι πλέον μαζί μας. Πάει αυτό, έγινε.
Πήγαμε στη Χρυσοπηγή, πλησίασα στην έρημη πεζούλα, έβγαλα μια φωτογραφία τη γωνιά που καθόμαστε τότε. Λείπανε οι σκιές μας.
Φωτογράφισα δίχως κέφι όπως ήταν φυσικό και επόμενο αφού δυο μέλη απουσιάζανε από τη παρέα του 71. Αυτό που αφήναμε τότε το μάτι να ηρεμίσει, να εστιάσει στο άπειρο μπλε, παραμένει πάντα μια αιτία για σκέψη για το κύκλο της ζωής καθώς παραμένει η κίνηση της θάλασσας και του φωτός εκατομμύρια χρόνια, θέλουμε, δεν θέλουμε.
Η πεζούλα ήταν εκεί, όπως ήταν πάντα, από τότε που τη «χτίσανε», το ανώμαλο «αναρχικό» δάπεδο από πλάκες Σίφνου, είχε στρωθεί με τσιμέντο και οι πλάκες είχανε καλυφθεί με στρώμα τσιμεντοκονίας που έχει ζωγραφιστεί με σχήματα σαν λέπια από ασβέστη για να σπάει η μονοτονία του γκρι.
Ήταν ένα όνειρο, μια επιθυμία, η τελευταία, που έγινε γιατί έτσι έπρεπε.
Τίποτα άλλο δεν άλλαξε πραγματικά το χειμώνα του 2015 στη Σίφνο, πέρα ίσως από τα πολλά δωμάτια για νοίκιασμα, τους δρόμους, τις κεραίες, το μπετό. Ελάχιστοι κάτοικοι, ένα καφέ-μπαρ, ένα εστιατόριο, ένας φούρνος.
Μα, για στάσου, κάπως έτσι ήταν και το καλοκαίρι του 1971! Δρόμοι δεν υπήρχαν, στο Φάρο πηγαίναμε μόνο με το τετρακίνητο γαϊδουράκι του παππού. Ψωμί; ερχότανε μια φορά την εβδομάδα, κι όχι πάντα. Πετρέλαιο; Το φέρναμε με το καματερό από το κάτω Πετάλι. Φαγητό; Δεκαπέντε ημέρες φάγαμε μόνο αθερίνα και καμιά γόπα αν πιάναμε. Γάλα; Το πρωί πέρναγε ο γείτονας και άφηνε μια σίγλα γελαδινό, με παχιά πέτσα! Ψυγείο; Μόνο ένα φανάρι είχαμε, φως; Δυο λάμπες πετρελαίου, ή μια ήταν θυέλλης για το ξεψάρισμα. Φωτιά για μαγείρεμα; Καλά πλάκα μου κάνετε; Το βουνό ήταν γεμάτο φρύγανα και πουρνάρια. Καφέ; Χωρίς καφέ γίνεται; Μα και βέβαια, οι πλαγιές ήταν και είναι γεμάτες τσάι του βουνού και φασκόμηλο ευωδιαστό! Νερό; Μα φυσικά άφθονο, από το πηγάδι του Κόπελου, 5 λεπτά να πας με τη στάμνα και 10 να γυρίσεις με τη στάμνα γεμάτη.
Στις 27 Γενάρη θα είναι σαράντα ημέρες που αναπαύθηκε και συγχωρέθηκε η αδελφή μου, ποιο όμορφο μέρος δεν μπορούσε να διαλέξει!

Αλλά τι σημασία έχει πλεόν;
IMG_0682-smIMG_0674-sm ΓIMG_0754-sm

Γιάννης Γλυνός σήμερα: 2017

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s