η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ

Μπροστά γκρεμός, και πίσω ρέμα.

Πριν από μερικά χρόνια, αλλάξαμε νόμισμα και από τη δραχμή μπήκαμε στη ζώνη του €.

Το τι έγινε μέσα σε λίγες ημέρες να το θυμίσω;

Απλά, τρέχαμε αλαφιασμένοι και αγχωμένοι να βρούμε κέρματα, να αλλάξουμε τα χαρτονομίσματα, να φροντίσουμε να μη λείψει τίποτα από τα είδη πρώτης ανάγκης στο σπίτι, να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας.

Είχαμε ελπίσει, έτσι μας είχαν πει, πως με το ευρώ όλα θα έχουν την ίδια τιμή είτε εδώ, είτε σε όποια άλλη χώρα της ένωσης!

-«Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα»!

Το ίδιο θα γινόταν με τα αυτοκίνητα, τα είδη πολυτελείας, τα βιομηχανικά, τα ηλεκτρονικά, τα τρόφιμα, τα προϊόντα των πολυεθνικών κλπ.

Ούτε ο Καραγκιόζης δεν είχε ονειρευτεί τόση χλιδή!

Αντί αυτού, μέσα σε ελάχιστες ημέρες, ότι κόστιζε μέχρι 5 δραχμές, έφτασε να πωλείται 50 λεπτά και ένα € (τσίχλες, κουλούρι, ψωμί κλπ).

Δηλαδή, η μια δραχμή, έγινε σχεδόν ένα €, και φυσικά η ισοτιμία 340 δραχμές = ένα € έμεινε όνειρο!

Σκύψαμε το κεφάλι, σκάσαμε, και πληρώναμε.

Στη πράξη, ήταν η αλλαγή νομίσματος μια βαρβάτη υποτίμηση αφού τώρα θέλαμε 340 δραχμές για να πάρουμε στα χέρια μας ένα €, ή ανάλογα προϊόντα αξίας ενός €. Ελάχιστα προϊόντα απαλλάχτηκαν από κάποιους υπερβολικούς δασμούς πολυτελείας, όπως τα φωτογραφικά και τα στερεοφωνικά. Καιρός ήτανε! Αλλά δεν ήταν αυτά που γέμιζαν το καλάθι της νοικοκυράς.

Πρακτικά και λογικά, το ανύπαρκτο κράτος θα έπρεπε να βάλλει τους πονηρούς στη θέση τους. Αλλά το κράτος είχε άλλα θέματα… Και δεν υπήρχαν μνημόνια τότε. Αλλά εδώ το κράτος είναι το φέουδο της εκάστοτε μονοκομματικής κυβέρνησης.

Έστησαν ένα μηχανισμό όμως. Τα παρατηρητήριο τιμών έμεινε ανέκδοτο που ακόμα φέρνει πολύ γέλιο!

Αλλά οι διαφορές ήταν απίστευτες και στις τιμές και στις αμοιβές στην ΕΕ σε σχέση με την Ελλάδα μετά το ενιαίο νόμισμα.

Δηλαδή, οι αμοιβές σε Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Βέλγιο, κλπ ήταν 30-50% υψηλότερες, και το κόστος στα ράφια τους ήταν 25-35% χαμηλότερο για τα ίδια ακριβώς προϊόντα σε σύγκριση με τη χώρα μας. Τα στοιχεία υπάρχουν, δεν τα έβγαλα από μυαλό μου, αλλά τα έχω καταγράψει και στα ταξίδια που έκανα.

Ωστόσο, εργαζόμαστε και τότε πολλές περισσότερες ώρες σε σύγκριση με τους συμπολίτες μας της ένωσης.

Μετά, μας είπανε και τεμπέληδες.

Μόνο τα ενοίκια ήταν υψηλά στις χώρες της ΕΕ, αλλά σύντομα το ξεπεράσαμε και αυτό, τους βάλαμε τα γυαλιά!

Τα χρέη και τα μνημόνια, το ΔΝΤ, οι δανειστές, οι πολιτικοί μας, έφεραν τη χώρα σε μια κατάσταση δίχως προηγούμενο και δίχως επιστροφή.

Έπρεπε εξ αρχής να υπάρχουν εναλλακτικά σχέδια β, γ, δ, ε, ζ και ότι άλλο αρκεί για να μη βρεθούμε ξεβράκωτοι μέσα στα αγγούρια!

Έπρεπε να τηρηθούν οι υποσχέσεις και τα προεκλογικά προγράμματα, όμως η αλήθεια ήταν πως για να μείνουμε στην ΕΕ και στο νόμισμα, έπρεπε να πέσουν οι τόνοι στο εργατικό κίνημα πάση θησεία, να διαλυθεί η μεσαία και η αστική τάξη, να κλείσουν οι ατομικές και οι περισσότερες πολύ μικρές επιχειρήσεις, να μειωθεί ο αριθμός των αγροτών και να ξεριζωθούν παραδοσιακές καλλιέργειες σύμφωνα με τις εντολές της ΕΕ. Και αυτές οι οδηγίες της ένωσης έχουν καταγραφεί.

Έτσι το ψέμα έγινε τρόπος επιβολής της θέλησης των οπαδών της λιτότητας.

Και φυσικά, όταν οι πολυεθνικές πάνε και βρίσκουν ολοένα φτηνότερα εργατικά χέρια, χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, χώρες που δεν αντέχουν να πουν όχι στους δυνάστες, τι θέλετε να συμβεί; Άκρατος ανταγωνισμός, επιβολή εξαθλίωσης, μεγιστοποίηση του κέρδους, ασχέτως του αν θα περιορισθεί η κατανάλωση και η ροή του χρήματος. Σιγά που θα χάσουν!

Τώρα, δηλαδή όχι ακριβώς τώρα, σκέφτονται ξανά και στην Ελλάδα την αλλαγή νομίσματος, την έξοδο από την οικονομική  κόλαση της ΕΕ. Δηλαδή οι Άγγλοι είναι χαζοί που κράτησαν το δικό τους νόμισμα;

Δεν έβλεπαν οι Άγγλοι ότι οι Γερμανοί και πάλι προσπαθούν να καταλάβουν όλη την Ευρώπη δίχως πόλεμο αυτή τη φορά αλλά με οικονομικά μέσα;

Τα μνημόνια που έχουν υπογράψει τα δικά μας τα τσακάλια, επιβάλλουν την αποπληρωμή των δανεικών όποιο νόμισμα κι αν έχουμε. Το χρέος όμως δεν είναι δυνατό να αποπληρωθεί ποτέ των ποτών. Το λένε τώρα και στο ΔΝΤ, και κάτι ξέρουν περισσότερο αφού αυτοί είναι οι εγκέφαλοι της τραγικής αποτυχίας σε βάρος ενός λαού. Αυτοί μας έδεσαν έτσι. Το ήξεραν ότι είναι λάθος η συνταγή, το διαπίστωσαν σε πραγματικό χρόνο. Και λοιπόν;

Απλά η Ελλάδα δεν έπρεπε να δανειστεί.

-Τώρα σκάστε και πληρώστε.

-Δεν έχετε €; Δεν πειράζει δεχόμαστε και υδρογονάνθρακες!

-Δεχόμαστε και ακίνητα, και ΟΤΕ, ΔΕΗ, Ελληνικό, ΟΠΑΠ, αεροδρόμια, παραλίες, νησιά.

-Δεχόμαστε τα πάντα, αρκεί να μας εξοφλήσετε.

-Και μη βιαζόσαστε, εμείς θα περιμένουμε μέχρι τη δεύτερη παρουσία! Αρκεί να πέφτουν οι δόσεις!

Βρέστε εσείς μια άλλη τόσο επικερδή επένδυση για τις αποτυχημένες τους τράπεζες.

Πρέπει να εξετάσουμε πολύ σοβαρά και το θέμα αλλαγής νομίσματος όχι γιατί είναι η μόνη λύση, αλλά για να ενημερωθεί ο λαός και να ξέρει τι να περιμένει. Ποια θα είναι δηλαδή τα επακόλουθα, τι θα πρέπει να γίνει.

Βασικά, όταν έχεις κάποια δεδομένα, παλεύεις με αυτά και προσπαθείς να τα βελτιώσεις. Στοχεύεις το στόχο και ρίχνεις βολή κατά βολή μέχρι να το πετύχεις. Δεν πας να καταστρέψεις τα πάντα για να αρχίσεις από το μηδέν, ή να γκρεμίσεις στόχους και υποδομές για να επιβάλεις πράγματα θαυμάσια ίσως, αλλά δίχως προηγούμενες δοκιμές.

Αν το σχέδιο με τη δραχμή θελήσουμε να αποδώσει, πράγμα εντελώς αμφίβολο με δεδομένα αυτά τα μυαλά και αυτά τα κόμματα, τότε πρέπει πρώτα να αποκτήσουμε ένα κράτος και μια μηχανή ελέγχου που να είναι δίκαια, αποτελεσματικά και αξιόπιστα. Ναι, αλλά με καθεστώς μνημονίων δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητο κράτος και εθνική πολιτική. Δίχως έγκριση των «θεσμών» δεν μπορεί να παρθεί καμιά απόφαση. Αυτό το έχουν υπογράψει!

Διαφορετικά, με την αλλαγή νομίσματος, το ποιο πιθανό είναι σύντομα να δούμε μια ισοτιμία της τάξης 1000 δραχμές να ισούται με ένα €. Εκτός και διαλυθεί η ζώνη του €. Εκτός κι αν πέσουν οι επενδυτές και κάνουν πάρτι επάνω στο πτώμα της ελληνικής οικονομίας.

Όμως γιατί δραχμή κι όχι δολάριο ΗΠΑ, ή λίρα Αγγλίας, έτσι για να ανήκουμε και κάπου;

Τα σενάρια και οι εναλλακτικές για το νόμισμα έπρεπε να είχανε μπει στο τραπέζι εδώ και χρόνια, πριν πάμε να κάνουμε Ολυμπιακούς με δανεικά, πριν δανείσουμε τα ΜΜΕ μόνο επειδή είχανε «πρόσωπο» οι ιδιοκτήτες, πριν δώσουμε υποχρεωτικά τα ιερά αποθεματικά των ταμείων στις ξεφτιλισμένες τράπεζες και σε μετοχές φούσκες. Να μη πω ονόματα τραπεζών.

«Αυτή τη στιγμή» η χώρα και η οικονομία είναι ακριβώς στην άκρη του γκρεμού. Πίσω έχει άγριο ρέμα και μπροστά είναι το χάος.

Μόνο μια γενναία απόφαση με μια ακόμη τρομακτική θυσία με καθολική συμμετοχή του λαού (εμένα μου λες;) θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα. Ωστόσο, φαίνεται πως οι δανειστές τα έχουν όλα προβλέψει.

Οι Έλληνες σήμερα είναι σαν το γαύρο που πιάστηκε στο δίχτυ και σπαρταράει δίχως πιθανότητα να γλυτώσει. Ατυχώς, τα μεγάλα μυαλά των δανειστών δεν βλέπουν πλέον πόσο έχουν αποτύχει. Ή μήπως πέτυχαν ακριβώς αυτό που σχεδίασαν με βάση την πείρα από την Αργεντινή;

Τα σενάρια που απομένουν είναι:

Α) να διαλυθεί η ευρωζώνη με βασική ευθύνη της Γερμανίας, πράγμα που μάλλον το θέλουν πολλοί, ή το περιμένουν (Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ρωσία)

Β) να αλλάξει πορεία και να γίνει μια δημοκρατική και δίκαιη ένωση που δεν θα κάνουν κουμάντο οι τεχνοκράτες και οι διορισμένοι, αλλά οι εκλεγμένοι. Αυτό όμως  θα ήταν άκρως ανταγωνιστικό και επικίνδυνο για μερικά κράτη όπως η Ρωσία, οι ΗΠΑ που δεν βλέπουν με καλό μάτι μια Ευρώπη ανταγωνιστική, δημοκρατική και μεγάλη υπερδύναμη.

Άρα χρειάζεται προσοχή μεγάλη αν πραγματικά υπάρχουν σκέψεις για δικό μας νόμισμα γιατί θα βρεθούμε ξεκρέμαστοι κυριολεκτικά. Δεν έχουμε σήμερα καμιά πολιτική οργάνωση, υποδομή, κόμμα, ιδεολογία άξια και ικανή να σηκώσει αυτό το βάρος. Και το ξέρουν πολύ καλά οι «άλλοι».

Τα βασικά προβλήματα της οικονομίας μας είναι:

Α) υπάρχουν χρήματα, αλλά δεν γυρίζουν στην οικονομία, πάνε μόνο σε φόρους, που πάνε σε πληρωμή δανεικών.

Β) υπάρχουν και πολλά ευρώ,  εδώ και έξω, αλλά δεσμεύονται με τους ελέγχους.

Γ) υπάρχουν ακόμη δυνατότητες, αλλά μόνο τρελοί θα έκαναν καινούρια επιχείρηση σήμερα με δικά τους κεφάλαια στην Ελλάδα με αυτούς νόμους, αυτή τη φορολογία και το κυριότερο, αυτή την αβεβαιότητα.

Δ) όταν καταρρέει κάθε δοκιμασμένη μορφή αποταμίευσης για τα γεράματα, όταν χαθεί η εμπιστοσύνη στο σύστημα, τότε μια αλλαγή κεφαλαιώδους σημασίας όπως το εθνικό νόμισμα, θα είναι ακόμη μια τραυματική και ίσως ανεπανόρθωτη βλάβη.

Αν δεν τονωθεί η ζήτηση και δεν γίνουν ουσιαστικές επενδύσεις κι όχι ξεπούλημα,, τίποτα δεν θα αλλάξει. Ακόμη και η δραχμή, το δικό μας νόμισμα, αν γίνει, θα αποβεί ακόμη μια τραγική δοκιμασία σε βάρος του λαού και της οικονομίας της χώρας.

Ακούγονται σήμερα κάποιες φωνές απέξω να μειωθεί το χρέος και να φύγει το ΔΝΤ για να σωθεί η Ελλάδα. Αλλά τα κοράκια κρυμμένα καλά πίσω από τους θεσμούς δεν αφήνουν καμιά πιθανότητα. Αντίθετα πολύ θα ήθελαν, επιδιώκουν να βγούμε από το €.

Η τακτική αυτή θυμίζει το καρχαρία που κλείνει τα μάτια, ορμάει στο θύμα και δαγκώνει ότι βρεθεί ανάμεσα στα σαγόνια του.

Εμπιστοσύνη χρειάζεται στις δικές μας δυνάμεις, και να βγούμε από τα μνημόνια, όχι όμως για να κάνουμε τα ίδια (πχ δανεικά για να πάμε διακοπές, δανεικά μόνο γιατί έχουμε πρόσωπο). Πληρώνουμε σήμερα και θα πληρώνουμε για τις επόμενες γενιές τα λάθη μας και την υπεροψία μας, τον υπέρ-καταναλωτισμό μας. Εμπιστοσύνη χρειάζεται στις δικές μας δυνάμεις για να γυρίσει το χρήμα!

Αλλά εδώ μιλάμε πλέον για τη «χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ»!*

* θαυμάσια κοινωνική ταινία του νεώτερου Γερμανικού κινηματογράφου.

  Γιάννης Γλυνός

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s