βόμβες και ρουκέτες

 Αναγκαστικά ζω σε αυτό το τόπο, συζώ με αυτά τα ΜΜΕ και από αυτά «πληροφορούμαι» τα καθέκαστα.

Βλέπω αυτά που δείχνουν, αλλά σαν φωτογράφος βλέπω και αυτά που προσπαθούν να κρύψουν (εκφράσεις, κινήσεις του σώματος κλπ). Ακούω αυτά που μεταδίδουν, θυμάμαι τα «καυτά ντοκουμέντα», τις «βόμβες» και τις «δηλώσεις».

Καταγράφω πράξεις, προτάσεις, διαψεύσεις, αποτελέσματα, κάνω συγκρίσεις. Ξαναβλέπω, ξανά ακούω και αναγκαστικά τώρα συγκρίνω τα τωρινά, με τα πρότερα, τις μαϊμούδες, από τα γνήσια.

Λοιπόν, θυμάμαι τις εικόνες καρέ προς καρέ, μιλώ για τις εκφράσεις του πρωθυπουργού όταν μίλησε για πρώτη φορά στη βουλή όταν εισήλθε για τις προγραμματικές δηλώσεις. Θυμάμαι πως δήλωσε πως η χώρα έχει σύνταγμα και πως θα εφαρμοστεί το σύνταγμα καθολικά. Θυμάμαι πως ο αμείλικτος φακός της κάμερας της βουλής τον συνέλαβε για ελάχιστα καρέ να κομπιάζει, σαν να δακρύζει. Σίγουρος ήμουν από τότε πως είτε ήτανε καλός ηθοποιός, είτε ήξερε και έβλεπε κάτι που όλοι εμείς δεν μπορούσαμε να δούμε. Έβλεπε τι έρχεται;

Θυμάμαι πως δήλωσε κάποια άλλη στιγμή σε αποκλειστική συνέντευξη πως αν δεν…(γίνει αυτό που ελπίζει να λάβει ως εντολή από το λαό) θα παραιτηθεί. Λίγο μετά δήλωσε πως:

« δεν είμαι πρωθυπουργός παντός καιρού, θα παραιτηθώ».

Τώρα πως το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ σαν αποτέλεσμα, είναι τεράστιο ερωτηματικό…

Ρίψασπις ωστόσο δεν είναι, μα δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό όπως πάνε τα πράγματα για το λαό του. Κι αν ο λαός του καταστρέφεται, η χώρα του τι θα γίνει; Μήπως, για το καλό της χώρας δεν γίνονατι όλα αυτά; Ερώτηση.

Θυμάμαι μέρη του προγράμματος της Θεσσαλονίκης που ποτέ δεν πίστεψα πως θα εφαρμοστεί. Αλλά ήταν πολύ όμορφο σαν το λαχείο το πρωτοχρονιάτικο που ονειρεύομαι και ελπίζω μέχρι τη κλήρωση πως θα κερδίσω. Αλλά πάλι, ξέρω πάρα πολύ καλά πως ποιο εύκολα μπορεί να σου έρθει κεραμίδι στο κεφάλι όταν περνάς δίπλα στο τοίχο μιας πολυκατοικίας (που δεν έχει φυσικά κεραμίδια), παρά να κερδίσεις το λαχείο! Πόσο μάλλον είναι παράλογο κανείς να ελπίζει να τηρηθούν οι προεκλογικές υποσχέσεις και τα προγράμματα. Ωστόσο σε όλους αρέσουν τα όμορφα όνειρα.

Θυμάμαι από την ιστορία και τις επισκέψεις στη Γερμανία πως όταν ο Αντενάουερ ανέλαβε την καταστραμμένη Γερμανία, μέσα στη θητεία του κατάφερε να την αναστήσει! Για να μη μιλήσω για κανένα Έλληνα που σας φέρνει πάντα αποστροφή το παπούτσι από το τόπο μας.

Θυμάμαι όταν διάβαζα στους τοίχους στην Αθήνα:

-«μας πνίγουν η ακρίβεια και το ψέμα».

Και αναρωτιέμαι, τόσα χρόνια πέρασαν, άλλαξαν κυβερνήσεις, έχει χαθεί πλέον η μπάλα τι είναι αλήθεια, και τι ψέμα; Από όποια πολιτική πλευρά κι αν το δω, αισθάνομαι πως κανείς σήμερα δεν λέει την αλήθεια. Όλα είναι ακριβά μετά τις διαρκείς  υποτιμήσεις της οικονομίας μας. Η μαύρη αγορά και η παραοικονομία ξυπνάνε μνήμης κατοχής.

Εκτός από κάποια βιβλία που γράφτηκαν τελευταία, όλες οι ειδήσεις, οι δηλώσεις, οι καυγάδες, οι συζητήσεις δεν με πείθουν. Ερωτώ λοιπόν, εγώ φταίω που κάηκα στο χυλό και τώρα φυσώ και το γιαούρτι;

Ήξερα με σιγουριά πως όσα μέτρα δεν πέρασαν οι δεξιοί, θα τα περάσουν οι «άλλοι», σίγουρα με περισσότερο φιλότιμο και κοινωνική ευαισθησία. Αλλά θα τα περάσουν. Η εργαζόμενοι ζούνε ένα εργασιακό μεσαίωνα, δίχως καμιά διάθεση υπερβολής. Αλλά και οι μικροί εργοδότες έχουν γονατίσει από τους φόρους, τα τέλη, τις εισφορές, τα φέσια. Χάθηκε η εμπορική πίστη και η αγορά της ελεύθερης οικονομίας είναι μια ζούγκλα όπου θήτες και θεριά βρέθηκαν στον ίδιο ζωτικό χώρο.

Οι δανειστές μας δεν είναι άγγελοι.

Και  βλέπω βήμα-βήμα, γιαβάς-γιαβάς, πως γίνεται το δικό τους κι ας λένε οι έξω πως μας σκέπτονται, και οι μέσα πως δεν πάει άλλο! Κι ας αλλάζουν οι τίτλοι και οι υπότιτλοι. Το έργο  παραμένει ίδιο. Και διάολε, θυμάμαι πως το δεν πάει άλλο το λένε οι κυβερνήσεις μετά το 2008-2010.

«λεφτά υπάρχουν»

«δεν είναι κακό να χρωστάει ένα κράτος»

«Ουδείς νέος φόρος»

«ούτε ένα € επί πλέον μέτρα»

«Τέρμα τα μνημόνια».

Ερώτηση και πάλι.

Πως γίνεται παρά το ότι πληρώνουμε τις δόσεις να μεγαλώνει το δημόσιο χρέος διαρκώς; Πως γίνεται εμείς να πτωχεύουμε, κράτος και πολίτες να ξεπουλάμε τα πάντα και να μην υπάρχει περίπτωση να δούμε φως ούτε μέσα από ένα μακαρόνι νο 7; Ούτε να ξεχρεώνουμε μετά το 2100; Έτσι δείχνουν τα στοιχεία, έτσι μας λένε.

Όσο για το ερώτημα ευρώ, ή δραχμή, η καμήλα απάντησε:

Χάθηκε ο ίσιος δρόμος;

Πως είπατε; Έχουν κλείσει όλοι οι δρόμοι;

Γιάννης Γλυνός

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s